یاد ها رفتند و ما هم می رویم از یادها
خبرنگار مرتضی متین فر
نويسندگان

عصر روز دوشنبه اول اردیبهشت و آغازین روز هفته سلامت؛ همایشی برای تجلیل از فعالان عرصه کوهنوردی و سنگ نوردی،به میزبانی هیت کوهنوردی و اداره کل تربیت بدنی و شرکت توزیع برق زنجان برگزار گردید.

تقریبا تمام ظرفیت سالن زیبای همایش های شرکت برق، با چهره های شاد و لبخند میهمانان پر شده بود. همه آمده بودند از پیر مردی که افتخار صعود به چندین قله برون مرزی و درون مرزی را در کارنامه خود دارد تا اعضا تیم های کوهنوردی و سنگ نوردی در رده های مختلف سنی که در سال های گذشته برای استان افتخار آفریده اند. چهره های ادبی شهرمان و میهمان های عالی رتبه که در لا به لای برنامه های سنگین خدمت رسانی به شهروندان جایی هم برای این همایش باز کرده و قبول زحمت کرده بودند. بانوان نیز مثل همه عرصه ها بایستی همگام مردان باشند که خوب بودند.

 

پس از مقدماتی مثل تلاوت قرآن و همنوایی سرود ملی و ... نوبت سخنرانی ها و بیان اهداف و ارائه گزارش بود.در متن سخنرانی ها زنجان را قطب کوهنوردی خوانده شد و از نبود اسپانسر قوی گلایه ها شد.سنگینی هزینه تجهیزات کوهنوردی سبب درخواست مساعدت و یاری از مسئولین دوایر دولتی و خصوصی گردید.

برنامه های چشمگیرآینده برای صعود تیم بانوان به قله 7000متری پامیر،شرکت در مسابقات باکو، اعزام تیم مشترک به یکی از قلل 8000متری و افتخار آفرینی تیم های شهرمان در رده های مختلف سنی، تجهیز سالنهای تخصصی سنگ نوردی و البته برنامه برای اعزام تیم مستقل برای هیمالیا نوردی از دیگر مطالب ارایه شده بودند.

از برنامه ها و اهداف و آمال زیادی حرف به میان آمد و درد دلها شد و کوهنوردی به راه پر افت و خیز زندگی تشبیه گردید که قدم به قدم با هوشیاری و حوصله بایستی سپری شود. شاعر بلند آوازه شهرمان با قرائت یکی از زیباترین سروده هایش دل حاضرین را شاد کرد و گفت شاعر هم وقتی درد در سینه اش حبس می شود حرفش را به کوه می زند...

همه این مطالب را گفتیم تا با ادای احترام به برگزار کنندگان این همایش و همایش های این چنینی از خودمان و مسئولین و آنهایی که به هر طریق دستی بر آتش دارند؛ سئوال کنیم که تا چه هنگام هر کسی باید ساز خود را بزند و به قول یک ضرب المثل قدیمی گرمای آتش را برای خودش بخواهد؟ آیا وقت آن نرسیده است که پا به پای هم و دست در دست همدیگر در راستای یک هدف گام برداریم؟ مگر نه این است که هدف ورزش و فعالیت های بدنی در درجه اول پرورش روح و جسم افراد جامعه بوده و سعی در ارتقا سلامت جامعه دارد؟ پس چرا در چنین گردهمایی ورزشی حرفی از سلامت جامعه و برنامه های مدون برای آن زده نمی شود؟ شاید کسی باشد که بگوید کارگروه حفظ محیط زیست از کوهنوردان برای پاک سازی ورودی و خروجی شهر و یا کوهستان تشکیل شده است و به نحوی سعی در حفظ سلامت دارند. و یا پیشنهادی به فرمانداری شده است تا یک گروه امداد از کوهنوردان تشکیل شود تا در مواقع بلایای طبیعی از گروه برای نجات جان افراد استفاده کرد. می خواهم بگویم این برنامه ها خوب و قابل تقدیر هستند؛ ولی در این وانفسای زندگی مدرن امروز که آمار بیماری های غیر واگیر نظیر فشار خون، چاقی مفرط، سرطان های مختلف جان همه مان را تهدید می کند، نبایستی برنامه ها و اهدافمان را کمی به هم نزدیک تر کنیم تا در سایه آن به اهداف همه جامه عمل پوشانده شود؟ مگر نه این است که یک جامعه سالم بستر رشد قهرمانان بیشتری را فراهم می کند؟ یادمان باشد که اگر فعالیتی هرچند هزینه بر وارد الگوی زندگی خانواده ها شود و افراد با آن انس بگیرند برایش وقت می گذارند پول هم خرج می کنند.

چاپ شده در روزنامه مردم نو در تاریخ 93/2/3

 

[ چهارشنبه ۱۳٩۳/٢/۳ ] [ ۱٠:۱٤ ‎ق.ظ ] [ مرتضی متین فر ]

.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

مرتضی متین فر متولد دی شهر زنجان دوستدار طبیعت وکوه علاقمند خبر نکاری وبسکتبال
امکانات وب
RSS Feed



بک لینک فا